INFORMACJE

Lata 1988-1997

23 marzec 2014r. dodane przez SPURS.PL

Lata 1988-1997

1987-89: Plany San Antonio na przyszłość

 

17 maja 1987 roku, drużyna San Antonio Spurs, po bardzo nieudanym sezonie, wygrała loterię Draftu NBA. Z numerem pierwszym pozyskała wspaniale zapowiadającego się środkowego – Davida Robinsona. David pochodził z wojskowej uczelni Navy, w której do odbycia regulaminowej służby wojskowej pozostało mu 2 lata. Taką cenę musieli zapłacić Spurs za wybór Robinsona. Zawodnicy Spurs, bez żadnego gracza z ówczesnego draftu dobrze zaprezentowali się w grudniu, kiedy to po raz pierwszy od 12 miesięcy uzyskali pozytywny bilans w meczach – 8:4. 5 grudnia 1987 koszulka George Gervina z numerem 44 została honorowo zawieszona pod dachem hali, w której Spurs na co dzień rozgrywali mecze. Sezon zasadniczy Texańczycy uzyskali bilans 31:51. Rundę play-offs, według przewidywań wielu kibiców, Spurs zakończyli już w I serii, przegrywając z Los Angeles Lakers. W trakcie trwania okresu posezonowego w siedzibie klubu zaszły poważne zmiany. Nowym właścicielem drużyny został Red McCombs, a głównym trenerem Larry Brown. Zmiany te jednak nie pomogły w grze drużynie San Antonio. Spurs po ośmiomeczowej serii porażek zakończyli sezon z bilansem 21-61 – najgorszym w historii klubu. Lider zespołu – Alvin Robertson, większą część sezonu przesiedział na ławce rezerwowych drużyny z powodu groźnej kontuzji. Jedynym silnym punktem w zespole był Willie Anderson, który był liderem zespołu w kategorii punktów – 18.7 na mecz, przez co znalazł się w głosowaniu na „Rookie of the Year” tuż za Mitchem Richmondem.

 

1989-90: Najgorsi stają się najlepszymi

 

Drużyna San Antonio Spurs w ciągu jednego sezonu gry osiągnęła bardzo rzadko spotykany bardzo wyskoki skok z ostatniej pozycji w Midwest Division na pozycję nr 1. Wszystko zaczęło się od 19 maja 1989 roku. Do składu zespołu został oficjalnie zapisany David Robinson. Dziewięć dni później, działacze klubu wykonali bardzo ważną transakcję, oddając do Milwakuee Bucks Grega „Cadillaca” Andersona i Alvina Robertsa za znakomitego skrzydłowego Terrego Cummingsa. W pierwszej rundzie draftu, z numerem 3, klub z Texasu wybrał Seana Elliotta. W późniejszym czasie SAS oddali 5 zawodników wraz z Johnym Dawkinsem, w zamian za Maurice Cheeksa. W dzień otwarcia sezonu, w składzie zespołu pojawiło się dziewięciu nowych zawodników. Mecz inauguracyjny ku zaskoczenia wielu kibiców, Spurs wygrali 106:98 z LA Lakers. W swoim debiutanckim meczu, David Robinson zdobył 23 punkty i 17 zbiórek. W listopadzie drużyna San Antonio osiągnęła bilans 8-5 i poprzez to awansowała na pierwszą pozycję w dywizji. Bardzo dobry okres gry, „Ostrogi” zanotowały w grudniu, kiedy to wygrały 11 z 13 rozegranych meczy. 21 lutego doszło do kolejnego ważnego transferu: drużynę opuścił Cheeks, a w jego miejsce z New York Knicks przeszedł Rod Strickland. Spurs sezon zasadniczy ukończyli z bilansem 56-26 wyprzedzając o jedną wygraną zawodników Utah Jazz. W porównaniu do sezonu 1988-89, „nowe Ostrogi” wygrały 35 meczy więcej, co było najlepszym rezultatem w całej historii NBA. Głównym powodem znacznego poprawienia wyników drużyny był fantastyczny debiutant – David Robinson. „Admirał” jako pierwszy w kilkunasto letniej historii NBA zdobył wszystkie nagrody dla debiutanta miesiąca, co z druzgocącą przewagą wystarczyło mu do uzyskania „Rookie of the Year Adward”, czyli najlepszego debiutanta sezonu. Był liderem drużyny w kategorii punktów – 24.3 na mecz i zbiórek – 12.0. W trakcie Weekendu All-Star wystąpił w spektakularnej imprezie – Meczu Gwiazd. Po efektownym zwycięstwie nad Denver Nuggets z I rundzie Play-offs, zespół Spurs pod wodzą Robinsona po zaciętej walce przegrał półfinał konferencji zachodniej z drużyną Portland Trail Blazers 4:3. Decydujący o awansie mecz nr 7 konfrontacji pomiędzy Blazers a Spurs, zakończył się wynikiem 108:105 dla koszykarzy z Portland.

 

1990-92: Pierwsza runda niezbyt łaskawa dla Spurs

 

Po uzyskania wspaniałego bilansu 55-27 w meczach, drużyna San Antonio Spurs drugi rok z kolei sięgnęła po tytuł mistrza Midwest Division. W sporej ilości meczów nie zagrał Rod Strickalnd (w 24), a także Cummings (w 15), jednak po ich nieobecność David Robinsona robił co mógł, by pomóc swojej drużynie w odniesieniu jak największej liczby zwycięstw. Jego trud został zauważony przez kibiców, którzy wybrali go do reprezentowania konferencji zachodniej w ramach All-Star Game. W meczu tym David zagrał przez 18 minut zdobywając 16 punktów. W pierwszej rundzie play-offs, ekipa Spurs spotkała się z Golden State Warriors. Po wygraniu pierwszego starcia przez San Antonio 130:121, zespół z Golden State na swoją korzyść zakończył 3 kolejne spotkania, co spowodowało, że to właśnie oni zagrali w II rundzie. W trakcie trwania okresu posezonowego, klub oddał do Sacramento Kings Dwayne Schintzius w zamian za mierzącego 6 stóp i 9 cali, muskularnego skrzydłowego – Antonie Carra. Po rozpoczęciu sezonu zasadniczego, podstawowy rozgrywający zespołu – Rod Strickland, przez dłuższy okres nie pojawił się na boiskach hali Alamodome, z powodu sporu jaki wybuchł o jego kontrakt z drużyną. Pomimo abstynencji podstawowego rozgrywającego zespołu, klub z Texasu bardzo dobrze zaprezentował się w okresie listopada 1991 roku, kiedy to osiągnął bilans 10-3. Jednak klub z San Antonio nie grał dobrze w styczniu, co spowodowało, że główny trener zespołu – Larry Brown, został zwolniony z pełnionej przez siebie funkcji. Jego posadę objął zasłużony dla zespołu Bob Bass, który zastąpił po raz 4 w 17 letniej historii zespołu, innego głównego szkoleniowca drużyny. Pod wodzą Bobba Bassa, drużyna San Antonio wygrała 26 spotkań, przegrywając 18. Po sezonie zasadniczym osiągnęła bilans 47-35, przez co znalazła się na II pozycji w Midwest Division, przegrywając z Utah Jazz. Spadek notowań drużyny wiązał się z kontuzjami podstawowych zawodników zespołu. David Robinson znalazł się na liście graczy kontuzjowanych 1 kwietnia 1992, z powodu urwanych wiązadeł lewej ręki. Natomiast Anderson opuścił 24 spotkania przez pęknięcie kości piszczelowej w lewej nodze. Kontuzjowani zawodnicy nie byli jeszcze gotowi na play-offs, co spowodowało, że Spurs łatwo ulegli drużynie Phonix Suns.

 

1992-93: Tarkanian przejmuje ster w drużynie i szybko go traci

 

W trakcie trwania okresu posezonowego, w drużynie San Antonio zaszło kilka bardzo poważnych zmian personalnych. Głównym trenerem zespołu został Jerry Tarkanian. Już latem za jego inicjatywą doszło do bardzo ważnej wymiany, w której do Milwakuee Bucks trafił Terry Cummings, a w jego miejsce został sprowadzony Dale Ellis. Pod wodzą nowego trenera, klub Spurs przegrał 4 z 5 pierwszych meczu sezonu regularnego, przez co ich bilans listopadowy wyniósł 5:6. Widząc do działacze klubu Spurs, postanowili ponownie wykonać dwie bardzo ważne zmiany w zespole. Do Hornets powędrował Sidney Green i para wyborów w przyszłorocznym drafcie, w zamian za J.R. Reida. 18 grudnia 1992, po bardzo nieudanym posunięciu osadzenia Tarkania na stanowisku trenera drużyny, działacze klubu postanowili zwolnić Jerrego, który uzyskał mizerny bilans 9-11, a w jego miejsce osadzili Johna Lucasa. Pod wodzą nowego trenera, SAS uzyskali wynik 11-1, co było znacznym postępem w grze zespołu. Ważną zmianą kadrową w pierwszej piątce był osadzenie mierzącego zaledwie 5 stóp i 11 cali Averego Johnsona. „A.J” w krótkim czasie stał się najlepszym podającym drużyny ze średnią 9.9 asyst na mecz i 11.4 punktów. Po udanym okresie gry w lutym, Spurs zdołali doprowadzić do pozytywnego bilansu 35-18 i uzyskali przez to prowadzenie w Midwest Division. 26 marca 1993, klub San Antonio Spurs, który należał do Reda McCombsa został sprzedany za $75 milionów dolarów, którego akcje zostały podzielone na 12 inwestorów. Sezon zasadniczy Spurs zakończyli z bilansem 49-33, co było drugim najlepszym wynikiem w Midwest Division. W I rundzie play-offs, ekipa San Antonio spotkała się z Portland Trail Blazers. Po wygranym jednym punktem starciu nr 1 i trzema punktami meczu nr 4, Spurs awansowali do półfinału konferencji zachodniej. Ich przeciwnikiem była drużyna Phonix Suns. Jednak San Antonio nie przeszło do kolejnej fazy rozgrywek przegrywając konfrontację z Suns 4:2, a ostatnie decydujące spotkanie 102:100. Był to ostatni mecz rozegrany w hali HemisFair Arena. Od kolejnego sezonu, „Ostrogi” zaczęły grać w nowej hali – Alamodome.

 

1993-94: Król David nie może sprowadzić Spurs do „ziemi obiecanej”

 

Po sezonie 1992-93, klub San Antonio oddał do Detroit Pistons Seana Elliotta w zamian za dobrze znanego wszystkim kibicom koszykówki – Dennisa Rodmana. Drużyna Spurs, która zakończyła poprzedni sezon zasadniczy na ostatniej pozycji w lidze w kategorii zbiórek ofensywnych sprowadzając Rodmana ten element gry dopracowała niemal do perfekcji. Dennis pomógł także Spurs w grze obronnej, w której „Ostrogi” dominowały w lidze, pozwalając przeciwnika na średnio 94.8 punktów, przez co stali się najlepszą drużyną defensywną NBA. David Robinson, który nie musiał tyle co wcześniej martwić się o obronę, wykazał swój ogromny potencjał w grze ofensywnej. W meczu przeciwko Clippers – kończącego sezon regularny, „Admirał” zdobył 71 punktów, przez co stał się jednym z 4 zawodników w historii NBA, którzy przekroczyli barierę 70 punktów w meczu. Dzięki temu zapewnił sobie także pierwszą pozycję w lidze w kategorii średniej punktowej – 29.8, nieznacznie wyprzedzając Shaquilla O’Neala. Stał się także czwartym zawodnikiem w historii, który zaliczył quadruple-double. Zdobył on go w starciu z Detroit Pistons 17 lutego 1994, zapisując na swoim koncie 34 punkty, 10 zbiórek, 10 asyst i 10 bloków. Jednak to nie on został uznany za MVP Sezonu Regularnego. Został nim odwieczny rywal Robinsona na pozycji środkowego – Hakeem Olajuwon. Pod wodzą Rodmana, który był liderem NBA w kategorii zbiórek – 17.3 na mecz i Davida Robinsona, drużyna Spurs po zasadniczym okresie gry odniosła bilans 55-26 w meczach i w I rundzie play-offs spotkała się z ekipą Utah Jazz. „Jazzmani” wyeliminowali San Antonio w 4 meczach. Spurs grali poniżej swojego poziomy zaliczając średnio 88.0 punktów w meczu. Po tym sezonie, główny trener drużyny – John Lucas objął stanowisko szkoleniowca Philadelphi 76ers.

 

1994-95: Pod wodzą „Admirała” Spurs wiodą prym w NBA

 

Po ustąpieniu stanowiska głównego trenera drużyny przez Johna Lucasa, władze klubu San Antonio Spurs zatrudniły na jego miejsce Boba Hilla. Pod wodzą Hilla, drużyna Spurs rozegrała najlepszy sezon w historii klubu. Po dosyć nieudanym początku 7-9 w meczach, San Antonio zaliczyło kolejne miesiące gry z bilansem 21-2 w 23 meczach, 11-2 w lutym, 14-2 w marcu i kwietniu, kończąc rundę zasadniczą z bilansem 62-20, co było o sześć zwycięstw lepszym wynikiem od poprzedniego najlepszego bilansu drużyny zaliczonego w sezonie 1989-90. Największe zasługi w odniesieniu przez drużynę z Texasu najlepszego bilansu w historii klubu miał David Robinson. David sezon zasadniczy zakończył ze średnią 27.6 punktów (3 pozycja w NBA), 10.8 zbiórek (7 w NBA) i 3.23 bloków na mecz (4 w NBA). Jego bardzo wysokie osiągnięcia statystyczne w sezonie, a także pierwsza pozycja Spurs w lidze spowodowały, że Robinson po raz pierwszy w historii klubu został wyróżniony nagrodą MVP Sezonu Regularnego. Nominowany został także do pierwszego składu Defensywnego Roku. Dużą zasługą gry zespołu była także forma dynamicznego rozgrywającego – Averego Johnsona. „A.J”, który ponownie znalazł się w szeregach „Ostróg” zaliczał średnio 13.4 punktów i 8.8 asyst na mecz. Jego skuteczność w rzutach z gry także budziła podziw. Rzucał ze skutecznością 52% z gry, co było III najlepszym bilansem ligi pod względem skuteczności rozgrywających. W składzie San Antonio ponownie znalazł się także Sean Elliot, który do Spurs powędrował z Detroit Pistons w zamian za Billa Curleya. Sean w sezonie zasadniczym zaliczał średnio 18.1 punktów na mecz, rzucając za 3 punkty ze skutecznością 40,8%, co było 18 najlepszym wynikiem w NBA. Natomiast Dennis Rodman ponownie sięgnął po tytuł „króla zbiórek” zaliczając średnio 16.8 na mecz. Jego trud został zauważony przez trenerów, którzy wybrali go do „All-NBA Third Team”, czyli trzeciego składu NBA i „NBA All-Defensive Team” – pierwszego składu defensywnego ligi. Na pochwałę zasłużyli także inni zawodnicy. Vinny Del Negro za swoje 12.5 punktów w meczu znalazł pewną pozycję w pierwszym składzie zespołu, a rezerwowy Chuck Person był najlepszym strzelcem zespołu zza linii 3 punktów trafiając 173 „trójki” w sezonie. W paly-offs pierwszym przeciwnikiem San Antonio była ekipa Dikembe Mutombo – Denver Nuggets. Po trzech meczach wiadomo było, że to właśnie Spurs przejdą dalej. Tam czekał na nich zespół Los Angeles Lakers. Po sześciomeczowej serii, zwycięzcą rywalizacji została ekipa „Ostróg” wygrywając 4:2. Jednak marzenia Spurs o pierwszym w swojej historii finale NBA zostały rozwiane przez Houston Rockets. Drużyna Olajuwona wygrała serię meczy z San Antonio 4:2, a w późniejszym czasie sięgnęła po tytuł mistrzów NBA.

 

1995-96: Nadal bez mistrzostwa

 

Tuż przed sezonem 1995-96, drużyna San Antonio wykonało bardzo niekorzystną wymianę, w której oddali do Chicago Bulls Dennisa Rodmana w zamian za Willa Perdue. W późniejszym czasie okazało się, że Bulls zdobędą mistrzostwo. Jednak bez Rodmana Spurs także potrafili grać bardzo dobrze. Pod wodzą Boba Hilla San Antonio rundę zasadniczą ukończyli z bilansem 59-23 przez co po raz drugi z rzędu zdobyli tytuł mistrza Midwest Division. W lutym, w hali Alamodome w San Antonio odbyły się po raz pierwszy w historii klubu rozgrywki All-Star Game. W Meczu Gwiazd NBA wystąpiło dwóch zawodników San Antonio – David Robinson i Sean Elliott, którzy reprezentowali konferencję zachodnią. W marcu, ekipa „Ostróg” zanotowała bezbłędny bilans 16-0 w meczach, co było najdłuższą serią wygranych spotkań od czasów Los Angeles Lakers, którzy dokonali tego jako pierwsi w sezonie 1971-72. Z New York Knicks do San Antonio przeprowadził się Monty Williams i Charles Smith, którzy wzmocnili pozycję skrzydłowych w zespole. Był to kolejny bardzo dobry okres gry w wykonaniu SAS. Pytania jednak brzmiało: Czy Spurs będą w stanie grać równie dobrze w play-offs? W konfrontacji z Phonix Suns odpowiedź brzmiała „tak”. Spurs wygrali 3:1 awansując do kolejnej rundy rozgrywek. Jednak już w rundzie II ich marzenia roztrwonili gracze Utah Jazz, którzy wygrali ze Spurs 4:2 i znaleźli się w finale konferencji zachodniej.

 

1996-97: Kontuzje … kontuzje … i jeszcze raz kontuzje

 

Po olimpiadzie w Atlancie 1996 roku, podstawowy zawodnik zespołu – David Robinson doznał bardzo kontuzji urazu placów, przez co wiedział, że nie zagra w pierwszych meczach nowego sezonu. Jednak uraz ten okazał się znacznie groźniejszy niż się spodziewano. „Admirał” w sezonie 1996-97 zagrał w zaledwie 6 spotkaniach, co było głównym powodem uzyskania przez San Antonio najgorszego bilansu w 30 letniej historii zespołu z Texasu – 20:62. Los nie był łaskawy także dla innych graczy. Charles Smith opuścił 64 mecze sezonu regularnego z powodu artretyzmu w prawym kolanie. Sean Elliot zagrał zaledwie w 39 spotkaniach, co było spowodowane częstą tendencją kontuzji również prawego kolana. Z powodu urazu pleców cały sezon na trybunach przesiedział Chuck Person. Spurs stali się pierwszą drużyną w historii NBA, która zaliczyła spadek o 39 meczy w ciągu jednego sezonu gry. Po bardzo nieudanym starcie, w którym San Antonio miało bilans 3:15, główny trener zespołu – Bob Hill został zastąpiony przez generalnego menadżera drużyny – Gregga Popovicha. Pod wodzą „Popa” Spurs wygrali 17 meczy, przegrywając 47 starć. Bardzo dobrym posunięciem Popovicha było zatrudnienie weterana – Dominique Wilkinsa i Verona Maxwella z list zawodników free-agents. Wilkins dla zespołu San Antonio zaliczał średnio 18.2 punktów na mecz. W trakcie sezonu przekroczył barierę 1.000 meczy rozegranych w NBA (co udało się wtedy już 37 zawodnikom) i 26.000 punktów, przez co przesunął się na siódmą pozycję na liście „NBA all-time scoring list”. Poprzez bardzo nieudany okres gry w sezonie 1996-97, drużyna San Antonio Spurs 18 maja 1997 roku wygrała losowanie Draftu i z numerem pierwszym zatrudniła wspaniale rokującego na przyszłość Tima Duncana z Wake Forest.